Estrilda Troglodytes - Astryld Czarnorzytny Dodane przez admin dnia 2010-01-17 16:18:41 a A

Astryld szary „Estrilda troglodytes”

Jest to bardzo mały ptak podobny ubarwieniem do blisko mu spokrewnionego Astryda falistego, od którego odróżnia się tylko mniejszą ilością czerwonych piórek i brakiem falowania na ciele. Zamieszkuje kontynent afrykański i może stać się wyzwaniem hodowlanym dla niejednego hodowcy, gdyż nie jest gatunkiem, który bezproblemowo się rozmnaża w hodowlach. Jego utrzymywanie może nie sprawia większych trudności, ale doprowadzenie do udanych lęgów może już sprawić kłopot.

Środowisko naturalne: Na wolności astryldy szare zamieszkują tereny zachodniej i północnej Afryki. Są to ptaki dość liczne na tych terenach i nierzadko uważane za szkodniki, gdyż poza nasionami traw żywią się również nasionami prosa, które jest w Afryce często uprawiane. Żywią się także różnymi owadami. Sezon lęgowy przypada u tych ptaków na wolności na czas naszej zimy. W tym czasie dobierają się w pary i budują gniazdo w krzewie blisko ziemi lub całkiem na ziemi. Zazwyczaj budują 2 gniazda. W jednym ukrytym z tyłu (na ziemi) lub pod spodem (w krzewie) samiczka składa jajka, zaś drugie ma pełnić funkcje obronną przed drapieżnikami. Astryldy szare odbywają 2-3 legi w ciągu roku, zależnie od dostępności pokarmu i warunków pogodowych. Po lęgach zbierają się w stada i nierzadko łączą sie z innymi gatunkami.

Wygląd: Są to ptaki niewielkich rozmiarów, bardzo podobne do astryldów falistych, jednak u nich barwa czerwona występują na mniejszej ilości piórek, jak również nie posiadają falowania. Oba ptaki podobne. Wierzch ciała brązowoszary, podobnie jak wierzch głowy. Od ciemno czerwonego dzioba ciągnie się pasek oczny o podobnym kolorze. Kończy się on daleko za okiem. Policzki i piórka pod dziobem kremowe z brązowym nalotem. Spód ciała jasnobrązowy. W okolicach podogonia niewielka czerwona plama. Ogon z wierzchu czarny, a pod spodem biały. Nogi ciemne. Rozpoznanie płci po wyglądzie jest trudne i nie zawsze się sprawdza. Niektórzy hodowcy twierdzą, że samce są nieco większe, a ich upierzenie jest intensywniejsze. Najlepszym jednak sposobem na odróżnienie samca od samicy jest śpiew – tylko samiec śpiewa.

Przed zakupem: Najważniejszą czynnością przed zakupem ptaka jest zapoznanie się z tym jakie warunki pomieszczeniowe i żywieniowe musimy przygotować ptakom, które zamierzamy nabyć. Ważne jest także zapoznanie się z chorobami, które dręczą ten gatunek. Warto skontaktować się z hodowcami utrzymującymi te ptaki u siebie. Gdy przygotujemy odpowiednie warunki możemy udać się po ptaki. Najlepiej kupić je od hodowcy. Możemy przy okazji podpatrzeć jego hodowle i zastosować jakieś ciekawe rozwiązania u siebie. Dodatkowo nie zapomnijmy zapytać o to jak były dotąd żywione. Nagła zmiana sposobu żywienia może doprowadzić nawet do śmierci ptaków, gdyż nie nauczone pobierania niektórych pokarmów po prostu nie będą ich jeść. Nowo zakupione ptaki warto poddać kwarantannie, aby sprawdzić czy nic im nie dolega i ewentualnie pozbyć się pasożytów wewnętrznych.

Utrzymanie: Astryldy szare mogą przebywać tak w obszernych klatkach jak i wolierach zewnętrznych i wewnętrznych. Najlepszym rozwiązaniem jest oczywiście woliera wewnętrzna, w której ptaki mogą przebywać cały rok i mogą się też wylatać. Temperatura w pomieszczeniu z tymi Astrydami powinna wynosić od 20 do 25 stopni C. Niższa temperatura, jak i jej wahania oraz przeciągi, dym i para są niezdrowe dla ptaków. W wolierze powinny się pojawić różnej grubości i kształtu żerdki z naturalnego drewna. Nie może też zabraknąć piasku i węgla drzewnego. Warto także zamontować nawet słaba żarówkę przy której ptaki będą się wygrzewać. W wolierach zewnętrznych astryldy szare mogą przebywać tylko podczas ciepłych miesięcy roku czyli mniej więcej od maja do września. Gdy zaczyna się robić zimniej przenosimy ptaki do ogrzewanego pomieszczenia. Siatka, z której budujemy klatki czy woliery powinna mieć drobne oczka, gdyż są to małe i cienkie ptaki i mogą uciec przez zbyt duże otwory. W wolierze zewnętrznej warto posadzić jakieś krzewy, małe roślinki, a także trawę, aby astryldy mogły zbudować własne, naturalne gniazdo. Powinny mieć one stały dostęp do słońca, w którego promieniach chętnie się wygrzewają co wpływa dodatnio na ich upierzenie i samopoczucie. Nie wolno jednak zapominać o miejscu zacienionym gdzie ptaki będą mogły się schować jeżeli tylko zechcą. W wolierze nie powinno zabraknąć piasku i miejsc, do których astryldy mogły by się schować przed ewentualną agresją innych lokatorów. Astryldy szare można również z powodzeniem utrzymywać w przestronnych klatkach, jednak możliwość rozmnożenia ich w nich jest znacznie mniej prawdopodobna niż w wolierach. W wielu artykułach na temat tych ptaków można wyczytać, że przestronna klatka – wystarczająca dla tego gatunku powinna mieć wymiary 50 x 40 x 40 cm. Całkowicie się z tym nie zgadzam – jest to zbyt mało, ptaki nie maja się gdzie wylatać, a w końcu po to maja skrzydła, czyż nie? Minimum dla pary astryldów szarych powinna Stanowic klatka długości przynajmniej 1 metra. Wtedy możemy mówić o wystarczających dla nich warunkach. Należy też odpowiednio usytuować w niej żerdki tak, aby ich lot mógł być płynny i długi. Ptaki te są spokojne i bardzo towarzyskie, dlatego możemy je utrzymywać z innymi gatunkami podobnej wielkości i niektórymi spokojnymi, większymi ptakami. Nie wskazane jest utrzymywanie tych ptaków z astryldami z rodziny Estrilda (a zwłaszcza utrzymywania pojedynczych sztuk), gdyż może dochodzić wśród nich do krzyżówek. Astryldy faliste są często używane jako mamki dla ptaków pasożytniczych, czyli znoszących jaja do cudzego gniazda (wdówki) ze względu na podobny układ plamek w dziobie u młodych.

Żywienie: Żywienie astryldów falistych jest bardzo podobne do żywienia innych gatunków małych ptaków afrykańskich. Podstawą wyżywienia są niewątpliwie różnego rodzaju nasiona prosa tj.: proso żółte (małą odmiana), czerwone, japońskie, zielone, japońskie, senegalskie czerwone, senegalskie żółte, włośnica ber, kanar itd. Oczywiście jedne ziarna będą zjadane chętniej, a inne mniej chętnie. Dobrym uzupełnieniem podstawowej mieszanki mogą być nasiona różnych traw, które możemy zbierać sami lub kupić w sklepach zoologicznych. Ciekawym urozmaiceniem szarego, ptasiego życia jest na pewno podawanie prosa w kłosach. Ptaki nie dość, że pobierają pokarm to maja przy tym fajna zabawę. Takie proso możemy wysiewać sami, gdyż nie jest to trudne lub kupić u kogoś trudniącego się tym. Często niedocenianym, a jednak mającym wiele wartości odżywczych pokarmem są owady. Ptakom tym można podawać jaja mrówcze, larwy mącznika młynarka czy też muszki owocowe. Ten pokarm również możemy hodować sami, więcej o tym w dziale żywienie – zapraszam. Niewątpliwie jednym z najważniejszych pokarmów jest pokarm jajeczny. Możemy go przygotować sami z ugotowanego na twardo jaja kurzego z odpowiednimi dodatkami (jest ich ogromna ilość i każdy może znaleźć coś co będzie odpowiadało jego ptakom). Możemy też podawać proso jajeczne, chociaż sam je wypróbowałem u siebie i nie jestem do niego przekonany. Według mnie o wiele lepszym rozwiązaniem jest kupny pokarm jajeczny. Nie dość, że jego cena nie jest zbyt wygórowana to starcza na długo i jego przygotowanie nie zajmuje nam dużo czasu. Ptaki bardzo szybko się do niego przyzwyczajają. Taki pokarm zawiera również suszone owady. Nie wolno też zapominać o owocach i warzywach, które jednak są spożywane w małych ilościach. O wiele bardziej docenianym przez astryldy szare pokarmem są zielonki. Mamy tu bardzo duże pole do popisu. Nie zbierajmy jednak nigdy roślin trujących, tych co do których nie jesteśmy pewni i tych znajdujących się w okolicach dróg i ścieków. Również podawanie roślin pryskanych nie jest dobrym rozwiązaniem. Przed podaniem ptakom zielonek wart je delikatnie opłukać. Warto w tym miejscu też wspomnieć o kiełkach, szczególnie ważnych podczas sezonu lęgowego. To głównie one pobudzają do aktywności płciowej. Ich przygotowanie jest bardzo proste. Ja zwykle kiełkuje te nasiona, które są mniej chętnie pobierane przez ptaki w postaci suchego ziarna. W ten sposób przyzwyczajają się do nowych pokarmów. Świetnym dodatkiem również Warto też tutaj wspomnieć o różnych dodatkach do wody. Często niedoceniania, a jednak bardzo przydatna bywa glukoza, a także miód podawane do wody raz na 2 tygodnie. Miód, który podajemy ptakom powinien odstać się z wodą przynajmniej kilka godzin, woda ta powinna też być wcześnie wymieniona bo szybko się psuje. Są one świetnym, łatwo przyswajanym źródłem energii dla naszych pupili. Do wody można dodać także cytrynę, wyciąg z czosnku, wywar z pokrzywy, ocet jabłkowy czy także sok owocowy bez cukru – najlepiej wytwarzany przez nas samych. Ważny jest też stały dostęp do minerałów i węgla drzewnego.

Rozmnażanie: Jest ono na pewno wyzwaniem dla hodowców zajmujących się hodowla ptaków afrykańskich. Nie należą do ptaków łatwo się rozmnażających i należy im zapewnić bardzo dobre warunki, aby przystąpiły do lęgów. Do lęgów dopuszczamy tylko ptaki dorosłe, które skończyły 12 miesiąc życia, pełne sił witalnych, o ładnym, lśniącym upierzeniu. Złym posunięciem jest dopuszczenie ptaków chorych czy dopiero co po przebytej chorobie. Takie ptaki są jeszcze osłabione i mogą nie przeżyć znoszenia jaj czy też wychowywanie potomstwa może okazać się dla nich zbyt dużym wysiłkiem. Niezwykle ważne jest odpowiednie połączenie par. Oczywiście możemy to zrobić sami, jednak o wiele pewniejsi będziemy jeżeli pozwolimy ptakom dobrać się samym. W tym celu umieszczamy w jednym, większym pomieszczeniu kilka do kilkunastu sztuk ptaków. Już po kilku dniach ptaki powinny sypiać w innych miejscach połączone w pary. Takie pary możemy odłapać i umieścić w pomieszczeniu gdzie chcemy aby odbywały lęgi. Podajemy też ptakom bardziej urozmaicony pokarm niż zwykle, bogaty w białko zwierzęce. Wieszamy w pomieszczeniu budki i koszyczki lęgowe, aby ptaki mogły same wybrać, gdzie zbudują gniazdo i czy będzie to gniazdo dzikie. Podajemy dużo materiału do budowy gniazda tzn. siano, trawy, które zwiększą wilgotność w gnieździe, włókno kokosowe, mech i drobne piórka. Podczas budowy gniazda samiec będzie tokował, a do kopulacji dojdzie wewnątrz gniazda. Po zakończeniu budowy samiczka składa 4 – 6 małych jajek, które inkubuje przez niecałe 2 tygodnie. Po wykluciu się młodych w pomieszczeniu z ptakami znów powinien pojawić się pokarm jajeczny i owady, a po kilku dniach także zielenina. Astryldy szare są dość płochliwymi ptakami, dlatego najlepszym rozwiązaniem jest nie kontrolowanie gniazda, wszystko jednak zależy od danych ptaków. Młode opuszczają gniazdo po około 3 tygodniach i wracają do niego przez jeszcze kilka nocy. Przez kolejne tygodnie rodzice dokarmiają swoje potomstwo. Gdy mamy pewność, że młode samodzielnie pobierają suchy pokarm i są pełne sił możemy je odłączyć i dać możliwość dorosłym osobnikom na kolejne lęgi, których liczba nie powinna nigdy przekraczać 3, a jeszcze lepiej gdy są to tylko 2 lęgi. Ptaki, które przystępują do zbyt dużej ilości lęgów są słabsze, częściej chorują i w kolejnym sezonie lęgowym nie spisują się tak dobrze.

Mutacje: Nie spotkałem się jak dotąd z mutacjami barwnymi tego gatunku.

Opracował:

Mirosław Czyszczoń [mikser2002(at)wp.pl]