Poephila Acuticauda Acuticauda - Amadynka Długosterna Syn. amadyna ostrosterna Dodane przez admin dnia 2010-01-17 17:10:00 a A

Amadyna ostrosterna „Poephila acuticauda”

Amadyna ostrosterna to jeden z najpopularniejszych ptaków australijskich w naszych hodowlach. Spowodowane jest to przede wszystkim łatwością w chowie i ilością osobników w Polsce. Nadaje się dla niewprawionych hodowców, którzy dopiero zapoznają się z tajnikami hodowli ptaków. Amadyny ostrosterne mimo niewielkiej ilości kolorów robią duże wrażenie i są prawdziwą ucztą dla oka. Do Europy zostały sprowadzone w XIX wieku.  

Środowisko naturalne: Gatunek ten występuje na terenach pólnocno - zachodniej Australii. Występuje zwykle na skrajach gęstych zarośli i łąk, gdzie w pobliżu znajduje się jakieś źródło wody. Wyróżnia się 2 podgatunki amadyny ostrosternej żyjące w naturze. Forma nominatywna to ptaki z żółtymi dziobami (Poephila acuticauda acuticauda) oraz forma czerwonodzioba (Poephila acuticauda hecki). Oba podgatunki występują w naszych hodowlach, jednak ptaki nominatywne są o wiele rzadsze. Często także dochodzi do krzyżowania obu podgatunków przez co powstają ptaki o dziobach pomarańczowych. Starajmy się zachowywać czystą genetyczną naszych ptaków. Gatunek ten nie jest zbyt odporny na susze, jednak potrafi przebyć ogromne odległości w poszukiwaniu wody. Żywi się przede wszystkim nasionami różnych traw, jak również owadami. Gniazda (kulisto-owalne gniazda z wejściem tunelowatym o długości ok.7-8 cm) buduje w koronach drzew eukaliptusowych z suchych traw, piórek i miękkiego siana. Amadyny ostrosterne budują również drugie gniazdo, które służy im do spania, jednak w hodowlach zdarza się to rzadko. Lęgi na wolności odbywają od stycznia do kwietnia. Zazwyczaj wyprowadzają 2 lęgi, jednak jeżeli mają dostęp do większej ilości zróżnicowanego pokarmu i wody mogą wyprowadzić nawet 3 lęgi. Po zakończonym sezonie lęgowym amadyny formują się w duże stada.

Wygląd: Głowa ptaka jest szafirowa, zaś lica maja zabarwienie lekko niebieskie. Od szkarłatnie czerwonego dzioba aż po oko ciągnie się czarna plama. Pod dziobem ptaki mają duży, rozciągający się aż do górnej części piersi śliniak. Spód ciała jasnobrązowy, wierzch nieco ciemniejszy. Kuper kremowobiały podobnie jak podogonie. Za nóżkami, na ciele ciągnie się od końcówek skrzydeł czarny szeroki pas, który zmierzając ku dołowi zwęża się. Amadyny ostrosterne wyróżniają się bardzo długimi, czarnymi sterówkami. To od nich właśnie wywodzi się inna nazwa tego gatunku – amadyny długosterne. Rozróżnienie płci może być trudne dla osób dopiero rozpoczynających przygodę z ptakami, jednak wprawieni już hodowcy bardzo szybko zauważą różnice między ubarwieniem płci. Samiec ma trochę większy śliniak aniżeli samiczka, jak również jego sterówki są znacznie dłuższe, lecz można to zauważyć dopiero po pełnym wypierzeniu się młodych ptaków. Jednak najlepszą metodą na odróżnienie płci jest niewątpliwie miły, melodyjny śpiew samca, jak również jego zaloty do samiczki.      

Przed zakupem: Pierwszą czynnością jaką powinniśmy zrobić przed zakupem ptaków powinno być jak najlepsze zapoznanie się z ich potrzebami, chorobami i warunkami jakie należy im zapewnić. Warto przeczytać jak najwięcej dostępnych artykułów, a także porozmawiać z hodowcami tych ptaków. Nie jest to trudne, gdyż w znaczący sposób ułatwia nam to dziś Internet. Przy zakupie cena powinna odgrywać nieco dalszą rolę niż jakość ptaka. Kupujmy tylko ptaki duże, pełne sił witalnych, o intensywnym, przylegającym do ciała opierzeniu. Uważajmy na ptaki chore i stare. Zwracajmy uwagę na oczy ptaka, jego łapki – czy nie maja odgniatów, zgrubień. Sprawdzajmy też czy nie są wychudzone i czy nie oddychają ciężko. Zapytajmy się również hodowcy czym karmił swoje ptaki, aby nie zmieniać całkowicie ich diety, gdyż ptaki nie znając pokarmów nie będą ich pobierać i może to doprowadzić nawet do ich śmierci. Po przywozie ptaka, umieśćmy go w przygotowanej dla niego klatce. Warto także przeprowadzic kwarantanne. Takim ptakom zapewniamy spokój i ciepło i podajemy do wody levamisol 10% na odrobaczenie – lekarz weterynarii poda nam odpowiednia dawkę. Podajemy go przez tydzień, potem przerywamy na tydzień i znów w kolejnym tygodniu kuracje powtarzamy. W tym czasie nie należy podawać ptakom żadnych pokarmów miękkich, glukozy i miodu. Po zakończeniu kwarantanny, gdy mamy pewność, że ptaki są zdrowe i nic im nie dolega można je przenieść do  pomieszczenia z innymi osobnikami.

Utrzymanie: Amadyny ostrosterne to jedne z prostszych w hodowli ptaków. Nawet mniej doświadczeni hodowcy czy tzw. trzymacze mogą je utrzymywać i rozmnażać. Jeżeli spełnimy kilka podstawowych warunków ptaki nie powinny sprawiać nam kłopotów. Są bardziej odporne na spadki temperatury aniżeli wiele gatunków małych łuszczaków. Gatunek ten jest bardzo spokojny i tolerancyjny, dlatego spokojnie może przebywać z innymi ptakami w jednym pomieszczeniu. Utrzymywanie ich razem z kanarkami, amadynami diamentowymi, zeberkami, ryżowcami, astryldami trzcinowymi, amadynami prązkowanymi, amadynami obrożnymi, astryldami kratoskrzydłymi i wieloma innymi gatunkami podobnej do nich wielkości nie powinno sprawiać żadnych kłopotów. Mogą również przebywać z małymi, spokojnymi papużkami, gołąbkami, czy przepiórkami. Należy jednak unikać umieszczania ich w tych samych pomieszczeniach co amadyny krótkesterne i maskowe, a także ptaki przeciwnych gatunków, gdyż wśród nich łatwo dochodzi do krzyżówek międzygatunkowych i międzypodgatunkowych. Ptaki te spokojnie można utrzymywać w przestronnych klatkach, jednak warto zapewnić im najlepsze warunki jakie tylko zdołamy. Świetnym rozwiązaniem są na pewno woliery tak zewnętrzne – ciepłe miesiące roku – jak i wewnętrzne – całoroczne. Ptaki, które mogą się wyłatać będą zdrowsze i pełne sił witalnych. Jeżeli jednak decydujemy się na utrzymywanie ich w klatkach to warto, aby ta klatka miała przynajmniej metr długości. Ptaki wtedy mają możliwość dłuższego lotu. Warto także zapewnić im w nich jakąś roślinność, a przy klatce zamontować żarówkę przy której będą się wygrzewać – nie powinna być zbyt mocna. Temperatura w pomieszczeniu z ptakami powinna oscylować w granicach 20 stopni C, jednak zalecana jest nieco wyższa temperatura. Na spodzie umieszczamy wyprażony piasek, montujemy sepie i żerdki. Żerdki powinny być różnej grubości i kształtów, aby ptaki mogły trenować łapki i nie robiły sobie odgniatów. Złym rozwiązaniem są plastikowe i toczone żerdki, jak również te z nakładka z papierem ściernym, które możemy kupić w praktycznie każdym sklepie zoologicznym. W wolierze, w której przebywają amadyny ostrosterne warto umieścić różnego rodzaju roślinki, a także gałązki iglaka, na których ptaki z pewnością będą chętnie przesiadywać i wydzióbywać igły. Można również na wiosnę zasiać nasiona prosa – gdy pojawia się kłody ptaki z przyjemności będą wyjadać nasiona w formie mlecznej. Tak w wolierach jak i w klatkach warto urozmaicać ptakom życie przez podawanie od czasu do czasu w jakiś ciekawy, inny sposób dodatków pokarmowych tj. zieleniny czy owoców. Ptaki żerujące większą grupą w wolierze to przepiękny widok.     

Żywienie:  Żywienie amadyn ostrosternych nie odbiega znacząco od żywienia innych małych łuszczaków pochodzących z Australii. Podstawą ich wyżywienia powinny być rożnego rodzaju małe nasiona jak: proso japońskie, proso żółte drobne, proso senegalskie czerwone i senegalskie żółte, proso zielone, proso srebrne, kanar, murzynek i inne nasiona do których przyzwyczaimy naszych pupili. Wartym uwagi jest proso podawane w kłosach. Możemy je sami uprawiać na grządce i podać ptakom w fazie mlecznej lub już dojrzałe. Ptaki z przyjemnością je obgryzają mając przy tym fajną zabawę. Ważne jest także podawanie różnych zielonek. Najpopularniejsze z nich to: gwiazdnica, którą możemy zdobyć praktycznie przez cały rok, mniszek lekarski, babka lancetowata, rdest ptasi, cykoria, szpinak, krwawnik czy koniczyna. Możemy także wysiewać nasiona prosa w doniczkach. Ptaki z ogromną chęcią obgryzają takie roślinki. Podczas sezonu lęgowego i nie tylko w klatce nie powinno zabraknąć kiełków. Kiełkujące nasiona uwalniają witaminę E, która pobudza ptaki do lęgów. Przygotowanie ich jest bardzo proste. Wystarczy zalać ziarno wodą i co kilka godzin wymieniać wodę, kilkakrotnie przepłukując ziarno. Woda powinna być chłodnawa, lecz nie zimna. Po 24 godzinach ziarno przesypujemy na sitko i co kilka godzin je moczymy i płuczemy pod strumieniem wody. Po kolejnych 24 godzinach powinniśmy już mieć kiełki. Ptaki z reguły bardzo chętnie je pobierają, jednak zdarzają się osobniki, które trzeba przyzwyczaić do tego typu pokarmu. Ja zwykle przeznaczam do kiełkowania proso żółte, które ptaki niechętnie zjadają suche, chyba że nasiona są bardzo małe. W formie skiełkowanej niezależnie od wielkości jest chętnie zjadane. Nie należy także zapominać o pokarmie jajecznym. Można go przygotować samemu. Wystarczy ugotować na twardo jajko kurze, rozdrobnić je widelcem i dodać wyprażonych skorupek, bułki tartej czy biszkopta, a także marchwi. Sposobów tworzenia takiej mieszanki jest bardzo wiele jak również pokarmów które się do niej dodaje, gdyż niektórzy dodają także tran, inni mąkę kukurydzianą czy też miód. Spotkałem się także z prosem jajecznym i postanowiłem je wypróbować. Robi się je w następujący sposób: Gotujemy na twardo kurze jajko, bierzemy później samo żółtko, dodajemy do niego kaszy jaglanej i ucieramy widelcem, tak aby każde ziarnko było oddzielnie, oblepione żółtkiem. Później wszystko to dobrze suszymy i możemy podawać ptakom. Osobiście jednak nie jestem przekonany do takiej formy podawania jajka, w dodatku ptaki niechętnie je pobierają. Myślę, że najlepszym dla nas i dla ptaków rozwiązaniem jest podawanie gotowych pokarmów jajecznych, które wystarczy zalać wodą i od razu można podawać ptakom. Są one trwałe i wydajne, a ich cena nie odstrasza. Można je kupić w większości sklepów zoologicznych. Innym ważnym dodatkiem jest pokarm pochodzenia zwierzęcego. Najczęściej podaje się ptakom larwy mącznika młynarka, jajka mrówcze czy drobne świerszcze. Jeżeli sami nie mamy warunków i ochoty na hodowle robaków, możemy je bez problemu zakupić przez internet. Na wsi niejednokrotnie można spotkać larwy mącznika młynarka przy otrębach. Niekiedy są to bardzo duże ich skupiska. Warto też tutaj wspomnieć o różnych dodatkach do wody. Często niedoceniania, a jednak bardzo przydatna bywa glukoza, a także miód podawane do wody raz na 2 tygodnie. Są one świetnym, łatwo przyswajanym źródłem energii dla naszych pupili. Do wody można dodać także cytrynę, wyciąg z czosnku czy także sok owocowy bez cukru – najlepiej samemu wytwarzany. Otacza nas wiele pokarmów, które spokojnie możemy podać naszym ptakom, dlatego miejmy oczy szeroko otwarta i pomyślmy co by posmakowało naszym pupilom. Pamiętajmy jednak, że woda, ziarno i inne pokarmy powinny być zmieniane codziennie, a klatka często sprzątana z resztek. Nie zapominajmy, że takie pokarmy jak: sól, wędliny, czekolada, mleko i przyprawy, jak również wiele roślin są dla ptaka trujące.      

Rozmnażanie: Amadyny ostrosterne mogą przystępować do lęgów już w wieku 10 miesięcy, jednak warto zaczekać jeszcze jakiś czas. Do lęgów dopuszczamy ptaki duże, intensywnie ubarwione o gładko przylegającym do ciała upierzeniu. Nie powinniśmy dopuszczać ptaków zbyt otłuszczonych lub wychudzonych, a także zaraz po przebytej chorobie. Bardzo ważne jest skompletowanie odpowiedniej parki. Możemy to zrobić sami, jednak ptaki, które same się dobierają niejednokrotnie odbywają znacznie lepsze i wydajniejsze lęgi niż ptaki dobrane przez hodowców. Jeżeli się decydujemy na takie rozwiązanie to umieszczamy większą ilość ostrosterek w jednym pomieszczeniu i czekamy od kilku do kilkunastu dni. Po tym czasie ptaki powinny siadać w pomieszczeniu parami, oddzielnie od innych osobników. Takie ptaki odłapujemy i umieszczamy w oddzielnych klatkach lęgowych. Jeżeli decydujemy się na wczesne lęgi musimy przedłużyć dzień świetlny. Powoli zmieniamy dietę naszych pupili – podajemy więcej pokarmów miękkich tj.: pokarm jajeczny, różnego rodzaju zielonki, owoce, warzywa a także w miarę możliwości pokarm pochodzenia zwierzęcego. Temperatura i wilgotność w pomieszczeniu z Aladynami odbywającymi lęgi powinna być ustabilizowana. Należy także zapewnić ptakom spokój. W klatce umieszczamy gniazdo, najlepiej dać ptakom możliwość wyboru pomiędzy budką lęgową, koszyczkiem lęgowym, a nawet pudełkiem. Ptaki same będą wiedzieć co jest dla nich najbardziej odpowiednie. W tym czasie dostarczamy im także dużą ilość materiału budulcowego tzn. siana, piórek, włókna kokosowego, a także świeżych traw, które zwiększą wilgotność w gnieździe. Gniazda buduje tak samiec jak i samiczka. Podczas budowy samiec tokuje trzymając w dziobie źdźbło trawy i śpiewając do samicy. Po ukończeniu gniazda samiczka składa 4-6 jaj, które wysiaduje wraz z samcem przez około 2 tygodnie (czas ten może się delikatnie zmieniać w zależności od temperatury i wilgotności). Młode klują się ślepe i nieopierzone. W tym momencie w klatce znów powinien pojawić się pokarm jajeczny i kiełki, a po kilku dniach również zielenina, owoce i warzywa. Młode są karmione przez oboje rodziców. Po kilku dniach otwierają oczy, a już po 5 dniach pokazują się u nich pierwsze piórka. W wieku około 7-8 dni można je zaobrączkować. Należy jednak z tym uważać, gdyż dorosłe osobniki mogą porzucić swoje młode. Co prawda u tego gatunku nie jest to tak częste jak u innych, lecz należy robić to powoli i spokojnie, nie strasząc rodziców. Po upływie nieco ponad 3 tygodni opuszczają gniazdo, jednak jeszcze przez kilka tygodni są karmione przez rodziców. W tym czasie warto podawać ptakom różne pokarmy, aby mogły przyzwyczaić się do nich, jeszcze za młodu. Po około 3 tygodniach, gdy już mamy pewność, że ptaki same pobierają suchy pokarm możemy je odłączyć i umieścić w przestronnej klatce, w której będą mogły się wylatać i spokojnie przepierzyć. Dorosłe ptaki mogą przystąpić do kolejnych lęgów, lecz nie dopuszczajmy do zbyt dużej ich ilości, gdyż ptaki zbyt „wyeksploatowane” mogą zdechnąć lub w kolejnym sezonie lęgowym mieć problemy z wychowem młodych. Dlatego też nie dopuszczajmy do więcej niż 3 lęgów w sezonie, a jeszcze lepiej gdy są to tylko 2.       

Mutacje: W polskich hodowlach poza ptakami standardowymi spotyka się niewiele mutacji barwnych. Najpopularniejsze są ptaki beżowe, kremowe i izabelowate. Występują także ptaki białe, albinosy oraz jeszcze dość rzadkie ptaki stalowe.        

Opracował:

Mirosław Czyszczoń [mikser2002(at)wp.pl]