Amadina Erythrocephala - Amadyna Czerwonogłowa Dodane przez admin dnia 2010-01-17 20:01:00 a A

Amadyna czerwonogłowa „Amadina erythrocephala”

Jest to krępej budowy ptak zamieszkujący dość duże tereny Afryki. Jest blisko spokrewniony z Aladynami obrożnymi, z którymi się krzyżuje dając płodne potomstwo. Jest on nazywany też amadyną papuzią, a nazwę polską wziął od swego pięknego opierzenia, a dokładniej czerwonej głowy. Wymagania tego gatunku są bardzo zbliżone do wymagań amadyn obrożnych, jednak jest on nieco agresywniejszy i płochliwszy. Zapewniając odpowiednie warunki możemy doczekać się potomstwa nawet w klatkach.  

Środowisko naturalne: Na wolności ptaki te zamieszkują bardzo duże tereny Afryki południowej. Ich biotopem są zarośla i krzewy w okolicy cieków wodnych. Można je spotkać również w okolicy osad ludzkich, w parkach, ogrodach i na uprawach prosa. Żywią się głównie drobnymi nasionami traw, jak również owadami. Podczas sezonu spoczynkowego dobierają się w stada liczące kilkadziesiąt osobników. Na czas lęgów wraz z partnerem oddalają się od stada w poszukiwaniu gniazda, które na wolności budują bardzo rzadko. Zwykle zajmują opuszczone gniazda głównie ptaków z rodziny wikłaczowatych. Samiczka składa 4-6 jaj, które są inkubowane przez około 2 tygodnie. Młode pozostają w gnieździe przez około 3 tygodnie i przez kilka kolejnych są karmione przez rodziców. Później dorosłe ptaki przystępują do kolejnych lęgów, których w sezonie, który przypada na czas zimowy u nas, jest 2 – 3, ich ilość zależy od dostępności pokarmu oraz od warunków pogodowych panujących na danym terenie. Wyróżnia się 2 podgatunki amadyny czerwonogłowej: Amadina erythrocephala erythrocephala i Amadina erythrocephala dissita.

Wygląd: Amadyny czerwonogłowe to pięknie ubarwione ptaki. Rozróżnienie płci jest bardzo proste. Samce z wierzchu są szare, a pióra skrzydeł i ogona wpadają w barwę brązową. Praktycznie cała głowa samca ma zabarwienie czerwone, od którego wzięła się nazwa gatunku. Poniżej czerwonej barwy, na gardle, jasny pasek. Schodząc coraz niżej na piersi i brzuchu pojawiają się czerwonobrunatne pióra w pewnym momencie zmieniające swój kolor na biały i zakończone czernią. Wygląda to jak łuskowanie. Pióra podogonowe białe z delikatnym brązowym nalotem. Dziób i nogi jasne. Samiczka nie posiada czerwonej głowy. Jest praktycznie cała szara z ciemniejszym wzorkiem. Łuskowanie na brzuchu i klatce piersiowej również nie jest tak dobrze widoczne i jest zastąpione ciemnymi pasami biegnącymi przez całe ciało w poprzek. Głowa szara z mało widocznym wzorkiem. Młode przypominają samiczkę, chociaż po ich wylocie z gniazda można u młodych samców zauważyć zaczątki czerwonych piórek na głowie.        

Przed zakupem: Bardzo ważna czynnością przed zakupem ptaków jest zapoznanie się z warunkami jakie trzeba stworzyć tym ptakom, żywieniem jakie trzeba im zagwarantować i typowymi chorobami, które je nękają. Warto przeczytać artykuły nie tylko na temat danego gatunku, lecz także ogólnie o żywieniu drobnej egzotyki czy też utrzymaniu. Każdy szczegół w hodowli ptaków jest ważny. Warto przed zakupem także porozmawiać z hodowcami tych ptaków, dziś ułatwia nam to w znaczny sposób Internet. Najlepiej kupować ptaki od hodowców. Zakup w sklepach zoologicznych czy u handlarzy nie jest dobrym rozwiązaniem. Dodatkowo będąc u hodowcy możemy podpatrzeć jak wygląda jego hodowla i wprowadzić niektóre rozwiązania u siebie. Dowiemy się też czegoś o ptakach, które kupujemy. Zapytajmy czym były karmione, gdyż gwałtowna zmiana żywienia może się źle skończyć dla naszych ptaków. Przy zakupie cena powinna odgrywać nieco dalszą rolę niż jakość ptaka. Kupujmy tylko ptaki duże, pełne sił witalnych, o intensywnym, przylegającym do ciała opierzeniu. Uważajmy na ptaki chore i stare. Zwracajmy uwagę na oczy ptaka, jego łapki – czy nie maja odgniatów, zgrubień. Sprawdzajmy też czy nie są wychudzone i czy nie oddychają ciężko. Po przywozie do domu zapewnijmy im spokój, odpowiedni pokarm i ciepło, aby mogły się szybko zaaklimatyzować w nowych warunkach. Dobrym rozwiązaniem jest niewątpliwie kwarantanna. Podczas niej możemy sprawdzić czy ptaki nie są chore i czy nie zachodzą u nich zmiany chorobowe. Czasem zdarza się, że ptaki w jednym miejscu nie chorują gdyż są uodpornione, a po przeniesieniu do innych warunków choroba się ujawnia. Jest to dobre zabezpieczenie przed zarażeniem całej hodowli. Kwarantanna powinna trwać przynajmniej 3 tygodnie lub dłużej. W tym czasie podajemy ptakom tylko suche ziarno i levamisol 10% na odrobaczenie. Nie wolno wtedy karmić ptaków pokarmami miękkimi gdyż przyśpieszają one tylko rozwój pasożytów i kuracja levamisolem nie daje efektów. Gdy mamy już pewność, że ptaki są zdrowe i pełne sił możemy je przenieść do reszty stada.   

Utrzymanie: Ptaki te można utrzymywać tak w wolierach zewnętrznych i wewnętrznych jak również w przestronnych klatkach. Są to ptaki duże dlatego klatka dla nich powinna mieć przynajmniej 1 metr długości, a jeszcze lepiej gdy jest większa. Ptaki, które maja możliwość wylatania się są zdrowsze i mniej podatne na choroby. W klatce z ptakami nie powinno zabraknąć żerdek, która ustawiamy w taki sposób, aby ptaki miały możliwość dłuższego lotu. Powinny być one z naturalnego drzewa. Sprzedawane w sklepach zoologicznych żerdki plastikowe, toczone i z dodatkowym papierem ściernym nie nadają się dla amadyn. Dobrym rozwiązaniem jest także zamontowanie nawet słabej żarówki, przy której ptaki będą mogły się wygrzewać. Na dnie klatki zawsze powinien znajdować się piasek, a w jakimś pojemniczki węgiel drzewny. Temperatura w pomieszczeniu z tymi Aladynami powinna oscylować w granicach 22 do 25 stopni C. Nagła wahania, spadki temperatura, przeciągi, dym, gaz i para wodna są dla ptaków szkodliwe. Amadyny czerwonogłowe można również utrzymywać w wolierach zewnętrznych. Oczywiście mogą tam przebywać tylko podczas ciepłych miesięcy roku. Powinny się w nich znajdować różnego rodzaju rośliny gdzie ptaki będą szukać pokarmu i chować się przed innymi ptakami. Amadyny papuzie uwielbiają kąpiele słoneczne, które polepszają stan ich upierzenia oraz wpływają polepszająco na ich zdrowie. Nie należy jednak zapominać o miejscach zacienionych, gdyż stałe przebywanie na słońcu jest niewskazane. W wolierach można eksperymentować z różnym podawaniem pokarmów, aby ptaki miały ciekawą zabawę. Niewątpliwie najlepszym rozwiązaniem są woliery wewnętrzne, w których mogą przebywać przez cały rok. Temperatura jaka powinna w nich panować została opisana już wyżej. Amadyny czerwonogłowe to ptaki tolerancyjne, jednak zdarza się także, że czasem zadziorne, dlatego można je utrzymywać w jednym pomieszczeniu z ptakami podobnej wielkości ewentualnie z własnym gatunkiem, jednak nie wolno przesadzać z ilością ptaków w jednym pomieszczeniu, gdyż będzie dochodzić między nimi do walk o pokarm, budki lęgowe czy też miejsce do spania. Nie wskazane jest utrzymywanie ich wraz z amadynami obrożnymi, gdyż może dochodzić do nich do krzyżówek, z których pochodzą płodne bastardy.        

Żywienie: Żywienie amadyn czerwonoglowych jest bardzo podobne do żywienia amadyn obrożnych, dlatego odsyłam was do artykułu o tych ptakach, a tutaj opiszę to żywienie tylko pokrótce. Podstawą wyżywienia są różnego rodzaju ziarna prosa: żółtego, czerwonego, srebrnego, zielonego japońskiego, senegalskiego, kanaru i traw. Niezbędnymi dodatkami szczególnie podczas lęgów są pokarm jajeczny, owady i kiełki. Kiełki są bardzo łatwe w przygotowaniu i już po 48 godzinach możemy podawać je ptakom. Owady są świetnym dodatkiem zawierającym dużo białka. Są szczególnie ważne przy odchowie młodych, dlatego jeżeli nasze ptaki nie pobierają ich warto je przyzwyczaić do tego typu pokarmu. Pokarm jajeczny możemy przygotować sami lub zakupić w większości sklepów zoologicznych. Nie wolno też zapominać o owocach, warzywach i zielonkach. Powinny one być niepryskane i zbierane z dala od dróg. Zielonki przed podaniem należy delikatnie przepłukać. W klatce powinna znajdować się zawsze sepia i prażone skorupki jajek kurzych. Często niedocenianymi dodatkami są sok z cytryny, wywar z czosnku i cebuli, wyciąg z pokrzywy, ocet jabłkowy, różnego rodzaju soki przygotowane przez nas samych bez dodatku cukru, glukoza i miód podawane ptakom do wody. Wiele różnych witamin i minerałów można zakupić w szanujących się sklepach zoologicznych, jednak starajmy się aby żywienie naszych ptaków było jak najbardziej naturalne.

Rozmnażanie: Rozmnożenie amadyn czerwonogłowych nie jest może jakimś nadzwyczajnym wyczynem, ale nie należy też do najprostszych. Głównym problemem u tych ptaków są zaparcia jaj (spowodowane tym, że znoszą naprawdę duże jajka), zwłaszcza u młodych samic, dlatego dopuszczajmy do lęgów tylko ptaki dorosłe, wyrośnięte i pełne sił. Jeżeli już dojdzie do zaparcia jaja musimy zapewnić samiczce spokój i ciepło. Jeżeli to nie wystarczy będziemy zmuszeni potrzymać samiczkę nad parą wodną tak aby jej nie oparzyć, ale też żeby mogła na nią działać lub posmarować kloakę olejem jadalnym – przy tym trzeba uważać, aby nie rozgnieść jajka, gdyż potem możemy nie uratować samiczki. Jednak zacznijmy od początku. Do lęgów nadają się tylko ptaki dorosłe, z Łądnym, jaskrawym, przylegającym do ciała upierzeniem, które w ostatnim czasie nie przechodziły przez chorobę, gdyż takie ptaki mogą mieć problemy ze zniesieniem jaj lub może okazać się, że znacznie wycieńczy je wykarmianie potomstwo i ogrzewanie go. Kluczem do sukcesu w rozmnażaniu tych jak i innych ptaków jest niewątpliwie odpowiedni dobór par lęgowych. Możemy dobrać ptaki sami i jest to często wskazane w hodowli mutacji, jednak o wiele lepsze wyniki osiągają ptaki, które dobrały się same. W tym celu umieszczamy stadko ptaków w jednym pomieszczeniu a już po kilku dniach możemy zacząć odłapywać parki, które sypiały oddzielnie od innych osobników. Dobrane pary umieszczamy w pomieszczeniu, w którym chcemy aby odbywały lęgi. Powinna już tam być zawieszona budka lęgowa i koszyczek, aby ptak mógł wybrać gdzie zbuduje gniazdo. Amadyny czerwonogłowe zwykle wybierają półotwarte budki lęgowe. Należy też urozmaicać pokarm – podawać większą ilość pokarmów miękkich, a szczególnie kiełków i pokarmu jajecznego, jak również wyprażonych skorupek jaj kurzych, aby samiczka mogła zbudować silna skorupkę jajka i nie miała problemów z zaleganiem jaja. Jako materiał podajemy siano, różne trawy, łodygi, cieniutkie patyczki, włókno kokosowe, drobne piórka. Do kopulacji dochodzi podczas budowy gniazda. Samiczka składa 4 – 6 jaj, które wysiaduje przez 2 tygodnie, okres inkubacji może się skracać lub wydłużać zależnie od temperatury i wilgotności powietrza. Młode klują się nagie i ślepe, a pierwsze piórka pojawiają się u nich w wieku 5 dni. Wtedy też można podawać dorosłym ptakom zieleninę – wcześniejsze podawanie może powodować biegunkę u młodych, której skutkiem jest zwykle ich śmierć. Już wcześniej w pomieszczeniu z ptakami, czyli zaraz po wykluciu powinien pojawić się pokarm jajeczny, kiełki oraz pokarm pochodzenia zwierzęcego. W wieku 7-8 dni można zaobrączkować młode. Z kontrolą gniazda należy jednak uważać, gdyż są to dość płochliwe ptaki i mogą porzucić swoje młode. Młode opuszczają gniazdo po około 3 tygodniach i już wtedy na głowach młodych samców pojawiają się pojedyncze czerwone piórka. Dorosłe ptaki karmią swoje potomstwo jeszcze przez kilka tygodni. Młode możemy oddzielić gdy mamy pewność, że same pobierają pokarm. Dorosłe ptaki przystępują do kolejnych lęgów, których liczba nie powinna przekraczać 3.

Mutacje: Jedyną znaną mi mutacją są ptaki o żółtej głowie, jednak uważam, że ptaki standardowe wyglądają o wiele ładniej.         

Opracował:

Mirosław Czyszczoń [mikser2002(at)wp.pl]