Lonchura pectoralis syn. Heteromunia pectoralis - Mniszka ozdobna Dodane przez admin dnia 2009-01-19 01:53:00 a A

Mniszka ozdobna (Lonchura pectoralis syn. Heteromunia pectoralis)

Występowanie w środowisku naturalnym:
Północne Queensland, region Kimberley, północne wybrzeże Zachodniej Australii

Dymorfizm Płciowy:
Pierś u obu płci jest pokryta białymi centami, jednak u samca centkowanie jest gęściejsze tworzące prawie jednolitą białą plamę na piersi. Czarna plama twarzowa u samca jest czysto czarna i dużo ciemniejsza niż u samicy. Odróżnienie płci u tych ptaków raczej nie przysparza problemów.

Mutacje:
Nie dotarłem do żadnej informacji o mutacji tego gatunku

Zgodność:
Jest to bardzo spokojny ptak, nadający się do wolier wielogatunkowych.

Łatwość hodowli (1-łatwy, 10 –trudny)
8/10 pomimo tego iż ptaki te bardzo chętnie przystępują do lęgów. Odchów młodych nie jest taki łatwy. Wymagają dużo żywego pokarmu i podawania dużych ilości niedojrzałych nasion. Często zdarza się u tego gatunku iż młode zostają wyrzucone z gniazda, pomimo podawania dużych ilości żywego pokarmu.

Kupując ptaka:
Niestety nie jest łatwo kupić te ptaki, najpierw trzeba wytropić  hodowcę tych ptaków, gdyż ptak ten jest naprawdę prawdziwą rzadkością w hodowlach. Kupując ptaka zwróć uwagę na barwę piersi aby pierś była jak najbardziej biała, a czarna maska samca duża i wyraźna. Oczy wolne od wycieków. Dziób i nóżki czyste. Okolice odbytu czyste, nie zanieczyszczone kałem. Ptak musi być żywy, skaczący z gałęzi na gałąź. Piórka przylegające. Ospały ptak z zamkniętymi oczami najprawdopodobniej jest chory.

Woliera czy klatka?
Tą mniszkę można z powodzeniem hodować w wolierach jak i klatkach.

Pokarm:
Pokarm stanowi standardowa mieszanka nasion dla Astryldów. W okresie lęgów wzbogacona o żywy pokarm (larwy mączniaka, termity, mrówcze jaja, larwy komara), zielonki (szpinak, ogórki, gwiazdnica, jarmuż, ogórki libańskie) . Piasek, węgiel drzewny, skorupki kurzych jaj. W okresie rozrodczym powinny dostawać również znaczne ilości skiełkowanego ziarna.

Dojrzałość płciowa:
Mniszki te osiągają dojrzałość płciową w okresie 9 miesięcy. Więź łącząca pary jest bardzo silna.

Gniazdo:
Mniszki te najczęściej na gniazdo wykorzystują budki, bądź wiklinowe koszyczki, lecz czasem wykorzystują druciane podesty aby zbudować własne gniazdo. Budowla jest raczej niechlujna, gniazdo nie jest zwarte, raczej stanowi luźną kopułę, wyścieloną wewnątrz piórami.

Gody:
Samiec trzymając źdźbło trawy rozkłada ogonek i ciągnąc go po ziemi tańczy przed samicą. Kręcąc kółka wokół niej. Gdy samica jest już gotowa do kopulacji zaczyna wibrować ogonkiem.

Rozmnażanie:
Najczęściej 4-6 jajeczek, kontrola gniada jest niemożliwa, gdy tylko gniazdo zostanie dotknięte zostaje natychmiast porzucone. Okres wysiadywania trwa około 13-14 dni, większość czasu wysiaduje samica, samiec zmienia ją tylko w ciągu dnia, w nocy wysiaduje sama samica. Młode opuszczają gniazdo po około 21 dniach, czasem trochę dłużej, a usamodzielniają się po około 21 dniach od wylotu. Najczęściej hodowcy pozostawiają młode do 28 dnia.

Rozdzielenie pary po lęgach:
Należy pamiętać iż te ptaki mogą mieć nawet po 6 młodych, tak więc po 2-3 odbytych lęgach należy dać odpocząć samicy.

Ptak na wystawę:
Sędziowie zwracają uwagę na: wielkość i kształt ptaka. Dziób i nóżki wolne od jakichkolwiek zanieczyszczeń i narośli. Pióra równo ułożone, ściśle przylegając. Wielkość białej plamy na piersi oraz czarnej błyszczącej plamy twarzowej to podstawowe cechy oceniane.

Pospolite dolegliwości:
Hodując ptaki w wolierze (jak i w klatce) należy pamiętać o okresowym odrobaczaniu i walce z kokcydiami dla utrzymania odpowiednio zdrowych ptaków.

Opracował:
Łukasz Wejman
tel. 605 378 586

GG 1572228
e-mail: lukasz_wejman(at)op.pl