Hodowla amadyny wspaniałej /Choebia guldiae/ Dodane przez admin dnia 2008-10-14 10:57:31 a A

Hodowla amadyny wspaniałej /Choebia guldiae/

Amadyna wspaniała uważana jest przez wielu hodowców za najpiękniejszego ptaka klatkowego. I nic dziwnego. Ptak ten zachwyca swoim pięknym ubarwieniem, ma przy tym miłe usposobienie, łatwo u tych ptaków rozróżnić płeć, samce cicho śpiewają.
Według obowiązującej od 1999 roku nowej nomenklatury ornitologicznej powinniśmy amadyny wspaniałe nazywać amadyńcami. Nowa nazwa nie znalazła uznania wśród hodowców i dla wielu ptaki te pozostały amadynami wspaniałymi, lub po prostu „guldami”.
Opinia, że jest to ptak szczególnie wymagający w hodowli obecnie nie znajduje potwierdzenia. Hodowana jest w Europie już od 1887r. W Polsce popularna od 20 lat. Wielu hodowców skutecznie rozmnaża te ptaki od kilku pokoleń.
Na pewno nie jest to ptak dla początkującego hodowcy/ temu polecałbym zakup mewek japońskich lub zeberek/, ale hodowla amadyn i ich skuteczne rozmnożenie nie jest czymś spektakularnym. Ostatnio ceny tych ptaków ustabilizowały się w granicach 80-100 zł za sztukę i ostatnio nie wzrastają, co należy wiązać z ich większą dostępnością.
Planując własną hodowlę na początek należałoby kupić 3-5 par tych miłych ptaków.
Jeżeli zatem chcemy hodować te ptaki powinniśmy dokonać zakupu bezpośrednio u hodowcy. Na miejscu ocenimy warunki hodowli, sposób żywienia, a każdy uczciwy hodowca powinien zapoznać nabywcę z  pochodzeniem ptaków i podać ich wiek.
Prawdą jest, że amadyny są wrażliwe na gwałtowne zmiany w otoczeniu. Szczególnie łapanie i transport jest dla nich wielkim stresem. Warto, więc przed zakupem zaopatrzyć się we właściwą transportówkę, pamiętać przy dłuższej podróży o zaopatrzeniu w wodę i ziarno /najlepiej podać zmoczone wodą kłosy prosa/. Zima nie jest, więc dobrą porą do transportu. Ryzykowne jest wysyłanie tego gatunku ptaków pocztą.
Jeżeli zakupionym ptakom stworzymy u siebie takie same warunki hodowli lub lepsze, możemy spodziewać się skutecznego ich rozmnożenia.
Jedna parę amadyn powinniśmy trzymać w klatce typu skrzynkowego/ ptaki w tego typu klatkach czują się bezpieczniej/ o wymiarach 100x80x50cm lub 80x50x40cm. W większych klatkach i wolierach możemy trzymać te ptaki w większych grupach jedno lub wielogatunkowych. Swobodny wybór partnera powinien skutkować lepszymi wynikami w lęgach. Ptaki te nie niszczą wyposażenia klatki, dogrzewanie klatki ustawionej w ogrzewanym pomieszczeniu zwykle nie jest konieczne. Ptaki najlepiej czują się w temperaturze pokojowej, takiej, jaka panuje zwykle w mieszkaniu w bloku tj. powyżej 15 st.C.
Krótkotrwałe spadki temperatury poza sezonem lęgowym też nie powinny ptakom szkodzić.
O tym,czy para ptaków jest gotowa do lęgów poznamy po ich wyglądzie i zachowaniu.
Do lęgów powinniśmy łączyć ptaki dobrze wybarwione, zwykle w wieku 10-12 mies. Dojrzałe samiczki mają szary dziób z czarną końcówką, samce z końcówką odpowiadającą barwie głowy. Samce gotowe do lęgów często śpiewają, interesują się samicami. Ciekawe są ich toki. Samce przy śpiewie intensywnie potrząsają głową na boki i podskakują na obu nóżkach na patyku w pobliżu wybranej samiczki. Zwykle już pierwszego dnia interesują się zaproponowana im budka lęgową. Najbardziej odpowiednie są budki półotwarte o wymiarach 15x15x15 cm. Materiał gniazdowy zwykle stanowi długie siano, którego część można włożyć od razu na dno budki, a niewielką ilość pozostawić w klatce, aby samczyk dokończył budowy gniazda. Poczynania samca znajdują u samicy gotowej do lęgów uznanie. Interesuje się gniazdem i sama dokonuje niezbędnych poprawek. Dobre dobranie pary lęgowej to połowa sukcesu. Kopulacja ma zwykle miejsce wewnątrz budki lęgowej. W sezonie lęgowym musimy zapewnić ptakom minimum 14-godz. Oświetlenie i podawać wysokobiałkowe wzbogacone o witaminy i mikroelementy pożywienie tj. podawać oprócz dotychczasowej mieszanki ziaren także skiełkowane ziarna i mieszankę jajeczną.
U dobrze dobranej pary powinny w ciągu ok. 2 tyg. od zawieszenia budki, pojawić się w niej jajeczka. Samiczka składa ich zwykle ok. 6 sztuk i czyni to codziennie w godzinach rannych.
Wysiadywanie rozpoczyna zwykle od 3-4 jajeczka. W nocy w gnieździe towarzyszy jej samczyk, w ciągu dnia przesiaduje w pobliżu gniazda.
Młode lęgną się zwykle po 14-15 dniach wysiadywania. Przez pierwszą dobę nie muszą być karmione przez rodziców, ponieważ czerpią składniki odżywcze jeszcze z żółtka, ale potem przez najbliższe tygodnie są całkowicie uzależnione od rodziców.
Skutecznego odchowu młodych możemy spodziewać się jedynie po ptakach odchowanych przez rodziców własnego gatunku. Także długotrwały chów wsobny powoduje zaburzenia cyklu lęgowego.
Młode pozostają w gnieździe przez 20-23 dni, potem wracają do gniazda na noc. W ciągu dnia są dokarmiane przez rodziców i uczą się stopniowo samodzielnego zdobywania pokarmu. Umiejętność tę osiągają po 7-8 tyg. Dopiero wówczas możemy dorastającą młodzież odsadzić od rodziców. Młode jeszcze po opuszczeniu gniazda posiadają charakterystyczne fluoryzujące guzki w kątach dzioba i nie są w pełni wybarwione.
Okres odsadzania młodych od rodziców i pierwszego pierzenia jest nadal w hodowlach najbardziej niebezpiecznym okresem. Wiele młodych nawet u doświadczonych hodowców w tym okresie ginie. Najważniejszą przyczyną jest fakt, że w okresie intensywnego wzrostu i wybarwiania się piór, w hodowlach w warunkach sztucznych, nie jesteśmy zwykle w stanie dostarczyć ptakom wszystkich niezbędnych składników. Młode ptaki są szczególnie wrażliwe na stres i spadki temperatury. Część hodowców zaleca pozostawienie młodzieży w klatce lęgowej, a odsadza parę rodzicielską. Większość instaluje w klatkach dodatkowe ogrzewanie, niezbędne jest pozostawianie na noc dodatkowego źródła światła, aby zapobiec panice i rozbijaniu się ptaków w ciemnościach. Uważam, że o końcowym sukcesie w skutecznym rozmnożeniu decyduje ostatecznie pozytywne przebrnięcie przez okres od odsadzenia do pełnego wybarwienia młodych, co może trwać kilka miesięcy.
Życzę hodowcom wielu miłych wrażeń z hodowli amadyny wspaniałej.

Dariusz Ślesicki
amadeus(at)op.pl
ul. Talesa 31
18-400 Łomża