Poephila guttata Dodane przez admin dnia 2008-10-14 09:55:55 a A

Występowanie w naturze i charakterystyka gatunku:

Amadyna zebrowata, Zeberka (Poephila guttata) występuje w Wschodniej Indonezji i Australii.

Istniej również podgatunek Zeberka Timorska pochodzący z wyspy Timor oraz Indonezji. Samca tego podgatunku odróżnimy po braku klasycznego użebrowania na gardle. Ptak jest mniejszy w porównaniu do swojego Australijskiego kuzyna. Pieśń jest cichsza oraz mocniejsza i szybsza. Samice tego podgatunku można rozpoznać tylko po wydawanych dźwiękach. (szerszy opis Zeberki Timorskiej oraz fotografie znajdziemy na anglojęzycznej stronie eFinch.com )

Pierwsze publikacje na jej temat ukazały się już przed dwustu laty. W stanie dzikim ptak ten występuje w dwu odmianach różniących się intensywnością ubarwienia i rysunkiem barw. Amadyna zebrowata - inaczej zeberka szara należy do rzędu wróblowatych (Passerifofmes) i rodziny astryldów (Estrildidae). Astryldy dzielą się natomiast na cienko- i grubodziobe. Do tych ostatnich zwanych amadynami należy właśnie nasza Zeberka.

Zeberka osiąga długość 10cm i masę 11g, średnio dożywa 5 lat.

Ich naturalnym środowiskiem są stepy porośnięte bujnymi trawami i krzewami oraz obrzeża lasów. Amadyna zebrowata jest ptakiem synatropijnym, a jego ekspansje w głąb lądu umożliwiła irygacja pol. W naturze budują butelkowate gniazda z rurowatym i długim na ok. 20-25 cm rękawem wlotowo-wylotowym. Gniazda zakładane są zwykle na krzewach lub w dziuplach drzew na wysokości 2-3 m. Żyją w stadach i odznaczają się wybitną odpornością na suszę. W czasie trwania pory suchej potrafią przez okres nawet kilku tygodni całkowicie i bez szkody dla zdrowia obejść się bez wody.

Ze względu na małe wymagania i łatwość rozmnażania zeberki są szczególnie polecane początkującym hodowcom, jako ptaki wprost idealne. Jedna para nie musi mieć dużej klatki, wystarczy klatka o długości 40cm, ale nie powinniśmy zapominać, iż są to bardzo ruchliwe i towarzyskie ptaki. Każdy dobry hodowca powinien jednak starać się zapewnić ptakom jak najlepsze warunki i nie polecam trzymania tych ptaków w zbyt małych klatkach. Ptaki hodowane w małych klatkach nie rozwijaj się prawidłowo, a młode ptaki do rozwoju potrzebują jak największej przestrzeni.

A jeżeli ktoś chce mieć w domu ptaka, który mało śmieci i nie jest głośny to zeberka jest idealna. Hodowcy innych bardziej kłopotliwych w rozmnożeniu amadyn używają ich jako "mamek”, co jest KARYGODNE gdyż ptaki wychowane przez rodziców innego Gatunku są ptakami niezdolnymi do dalszego rozmnażania. Ptaki wychowane przez Zeberki będą dążyły do połączenia się w parę z Zeberką a nie z osobnikiem płci przeciwnej swego Gatunku.
Zeberki są ptakami towarzyskimi, dlatego, możemy z powodzeniem hodować grupkę tych ptaszków w wolierze lub większej klatce. Poza okresem godowym można je również trzymać z innymi ptakami, gdyż w okresie lęgowym Zeberki mogą niszczyć gniazda innym ptakom wybierając im materiał budulcowy budując własne.

ODRÓŻNIENIE PŁCI

Dymorfizm płciowy u tych ptaków jest widoczny na pierwszy rzut oka (mam na myśli oczywiście formę dziką). Samiec ubarwienia standardowego jest szaro-płowy, po bokach głowy posiada rudo-pomarańczowe policzki, na piersi ma czarna plamę a na gardle biało-czarne prążki. Boki tuż pod skrzydełkami pokryte są ceglasto-rdzawą plamą z białymi kropkami. Dziób i nóżki samca są intensywnie czerwone a u samic kolor ten jest mniej jaskrawy. Samiczki nie są tak intensywnie ubarwione, są szaro-brązowe za wyjątkiem (występujących również u samców): czarnej łezki i białej plamki pod okiem u nasady dzioba i paskowanego ogona. Dodatkową cechą rozpoznawczą jest śpiew samca (szybko powtarzane monotonnie brzmiące dźwięki)

ROZMNAŻANIE

Są to ptaki monogamiczne, czyli na okres godów łączą się w pary, a poza okresem lęgowym tworzą duże stada, lecz pary trzymają się razem. Bardzo szybko łączą się w pary a uczucia okazują sobie wzajemnym przeczesywaniem piórek. Niecałkiem dojrzałe młode samce, obdarzają względami swoje siostry. Natura jednak zabezpieczyła się, by nie dopuścić do krzyżowania się spokrewnionych ptaków - chłopcy osiągają dojrzałość płciową w wieku 10 tygodni, a dziewczynki - w wieku 4 miesięcy. W doborze pary, tak jak u większości ptaków i zwierząt decydujący głos ma samica i to właśnie ona wybiera samca. Samiec z intensywnie czerwonym dziobem i nóżkami oraz regularnym ubarwieniem będzie miał największe powodzenie, również jak najbardziej urozmaicony śpiew jest dodatkową zaletą. Są to bowiem oznaki dużej witalności.

Na wolności ptaki te często traktowane są jako szkodniki, ponieważ w poszukiwaniu pokarmu potrafią osiedlać się nieopodal upraw i sztucznych zbiorników wodnych co wpływa ich nadmiernemu rozrodowi.

W czasie tokowania samiec przeskakuje z gałęzi na gałąź ukazując swoje piękne ubarwienie, głowa i ogon na przemian obracane są w stronę samicy. Takie zachowanie pobudza samicę, zaczyna przeskakiwać za samcem, oboje popiskują (słychać wtedy przeciągłe "tiiidiit"). Po każdym przeskoku samiec obraca się o półobrotu wokół własnej osi, częstotliwość ruchów jak również popiskiwania staje się coraz szybsza. Partnerka odpowiada na zaloty samca skłonami ciała, a w momencie kulminacyjnym przysiada na gałązce szybko wibrując ogonkiem. Zachęca go do kopulacji, po której samiec niekiedy przysiada jeszcze na krótką chwile obok samicy wibrując jak ona ogonkiem. Opis tego zachowania tyczy się oczywiście formy dzikiej zaś w hodowlach u form barwnych takie zachowanie może zanikać. Gdy ptaki znajdą już odpowiednie miejsce na gniazdo, samiec zaczyna budowę. Do budowy najczęściej wykorzystuje długie miękkie źdźbła trawy, gniazdo po kilku dniach jest gotowe. W trakcie budowy gniazda dochodzi do wielokrotnej kopulacji. Ptaki hodowane w naszych domach zadowolą się każdym wmontowanym im gniazdem. Ptaki te w klatkach lęgną się w najróżniejszych gniazdach konstruowanych przez hodowców z najróżniejszych rzeczy (osobiście preferowałem małe pudełka kartonowe z wyciętym czworokątnym otworem, kartonowe ponieważ sprzyjają higienie, po 2 lęgach były przeze mnie wyrzucane, nie polecam dostępnych w sklepach plecionych gniazdek, trudno w nich utrzymać higienę). Chciałbym teraz przestrzec młodych hodowców którzy nie mogą się doczekać kiedy ich ptaki będą w końcu miały młode, NIE NALEŻY ROZMNAŻAĆ chorych i zbyt młodych ptaków. Pozwólmy aby nasze pupile wyrosły dobrze i dojrzały do tego. Ptaki które zbyt szybko podejmą lęgi bardzo często po 2-3 lęgu padają z wyczerpania, gdyż ogrzewanie jaj i karmienie młodych pobiera dużo energii (pamiętajmy o odpowiednim Żywieniu w tym okresie, ptakom nie powinno również zabraknąć dostępu do świeżej wody. Wody w której wysiadujące jaja ptaki zraszałyby swoje piórka by zachować odpowiednią wilgotność w gnieździe, w zbyt suchych pomieszczeniach może dochodzić do wysychania jaj). Przestrzegam również przed rozmnażaniem tak zwanym na ilość, po 2 lęgach dajmy odpocząć ptakom, niech nabiorą one sił i zregenerują energie którą straciły na wychowanie potomstwa. A w przyszłości obdarzą nas licznym i co najważniejsze zdrowym potomstwem.

Zeberka znosi około 4-6, rzadziej 8 jaj w kolorze białym o wymiarach 1,51 x 1,14 cm. Młode samice zazwyczaj nie maja tak licznych lęgów. Tuż po złożeniu 3 jaj ptaki rozpoczynają wysiadywanie (trwa ono 11-13 dni), wielokrotnie zmieniając się w ciągu dnia. Noc spędzają oboje w gnieździe. Często zdarza się że samce zeberki nadpobudliwie budują gniazda i nawet gdy samica wysiaduje jaja samce donoszą materiał, należy takim parą dostarczać odpowiednia ilość materiałów budulcowych, aby nie dochodziło do zagrzebywania jaj a co za tym idzie do utraty lęgów. Po 12-13 dniach na świat przychodzą różowo-skóre młode pokryte białym puchem. Po około 3-4 dniach z budki zaczynają docierać z początku ciche odgłosy domagających się pokarmu młodych z czasem te odgłosy stają się donośniejsze. 8 dnia młode otwierają oczy i wtedy kierują główki w kierunku otworu wejściowego gniazda. W każdym lęgu są młode silniejsze i słabsze powinniśmy na to zwrócić uwagę! W okresie wychowywania młodych nie powinno brakować pokarmu jajecznego, lub larw owadów (oczywiście podajemy je w jak najdrobniejszych porcjach, ale wiele razy w ciągu dnia) tak żeby nawet najsłabsze młode było nakarmione. Młode ptaki zawsze przepychają się do pokarmu oczywiście wtedy najsilniejsze dostają najwięcej, zwróćmy uwagę no to najmniejsze. Nie sugeruje tu aby dokarmiać młodych gdyż jestem za tym aby ptaki chowały swoje młode a nie robił tego za nie człowiek. Karmiąc młode ręcznie wyhowiemy ptaki niezdolne do dalszego życia, które nigdy nie wychowają własnego potomstwa. Podczas pobytu młodych w gnieździe oddają one odchody na tylną ścianę budki, zwracam na to uwagę gdyż często zdarza się że samica składa następne jaja gdy jeszcze opiekuje się młodymi (proponuje w okresie gdy młode wyjdą z budki przeczyścić gniazdo i pozbyć się odchodów, a może i martwych młodych. Należy pamiętać o tym aby mieć wgląd na to co dzieje się w budce, oczywiście w odpowiedni sposób, aby nie straszyć i płoszyć ptaków z jaj.) Z dnia na dzień skóra młodych ptaków ciemnieje i z różowej robi się prawie czarna, cielisty dzióbek robi się również czarny. Jako pierwsze pojawiają się piórka na skrzydełkach i w ogonku tak zwane "lotki". Przez około 8 dni młode non stop ogrzewane są przez rodziców, potem ich termoregulacja ustala się. Po około 20 dniach młode po raz pierwszy opuszczają gniazdo. Z dnia na dzień coraz mniej czasu spędzają w gnieździe, siedzą teraz przytulone do siebie nawzajem, ożywają co jakiś czas i piskliwie domagają się pokarmu. Jednak wieczorem rodzice nawołując zwabiają je do gniazda. Po ukończeniu 5 tygodni młode stają się w pełni samodzielne, ich dzioby zmieniają kolor z czarnego na blado czerwony. Po około 10 tygodniach maja już czerwone dzióbki, jednakże intensywnie czerwony kolor młode samce uzyskują po kilku miesiącach. Po ośmiu tygodniach młode zeberki przechodzą pierzenie, a w wieku 12-14 tygodni mają już upierzenie dorosłego ptaka. Młode samczyki już po paru dniach od wylotu z gniazda zaczynają nieudolne próby śpiewu. Ich śpiew jest w części wrodzony a w części składa się z wyuczonych sentencji. Młode samce przyswajają wersy zasłyszane jeszcze gdy były w gnieździe.

Zeberki dojrzewają bardzo wcześnie w wieku 4 miesięcy są zdolne wydawać potomstwo, sugeruje jednak aby dać dorosnąć młodym ptakom przecież to nie racjonalne żeby dzieci rodziły dzieci. Pamiętajmy o tym tylko zdrowe, wyrośnięte ptaki mogą dać nam zdrowe potomstwo. Jeśli dopuścimy do tego by młode ptaki rozmnażały się i karmiły młode może to doprowadzić do wyczerpania młodego organizmu, słabych lęgów a nawet do śmierci młodych rodziców. Pamiętajmy że rozmnażając młode ptaki nie możemy liczyć na wychów dobrej jakości potomstwa, każdemu hodowcy, każdemu miłośnikowi ptaków, zwierząt (gdyż ta zasada przekłada się do wszystkich zwierząt) powinno zależeć na wychowaniu jak najzdrowszych i jak najlepszych młodych ptaków. Większą satysfakcję da nam fakt, iż wychowamy kilka dużych i silnych ptaków niż wychowanie kilkudziesięciu słabej jakości. Bynajmniej mi dało wiele radości.

Niestety życie tych uroczych ptaków nie jest długie po 5-6 latach niespodziewanie nagle padają bez jakichkolwiek objawów.

Zeberka to taki ptasi "kot" zawsze chodzi swoimi ścieżkami nie bardzo daje się oswoić, tylko wykarmione ręcznie przez człowieka ptaki są w pełni ufne i nie będą uciekać od ręki opiekuna. Jednak sposobu karmienia i wychowu takich ptaków nie przedstawię, gdyż jestem przeciwny temu.

W wyniku wieloletniej hodowli, doczekaliśmy się wielu odmian barwnych i mutacji. Nie będę się rozpisywał na temat poszczególnych mutacji czy odmian barwnych. Postaram się przedstawić na zdjęciach i krótko opisać kilkanaście odmian barwnych.